تبليغاتX
مشق شب -
مشق شب حکایت مشقهای ننوشته ای است که اکنون مینویسم
کشته ام خودم را بین تمام فاصله

                         -کنار پای تو-

غزل ناتمامم را دیشب پشت همین پا خاک کردم

من محکوم به مرگی تدریجیم

با دستهایت گلوی خودم را سالهاست که میفشارم

                      -زانو بزن کنار همین پا-

تو محکوم به مرگی تدریجی هستی .

    در اغوش کرمهایی که روی تعفن بدنم میرقصند.                                               

                                                                                          (محمد)

+ نوشته شده در  سه شنبه سوم بهمن 1385ساعت 15:35  توسط محمد(مشق شب)  |